Sevgiler, saygılar…

Kitap okudukça insanlardan sıkılanın sadece ben olduğumu sanıyordum. Gerçekten rahatladım!

Kardeşim fantastik kitap okumak konusunda iyice kafayı kırdığından, bu kez de C. S. Lewis’in Narnia Günlükleri serisine el attı. Serinin birinci kitabını bir gecede yalayıp yutunca bana da ikincisini almak düştü tabii. Koşa koşa Can’a gidip ikinci kitabı da aldık. Hediye olarak da Susanna Tamaro’nun Aklı Bir Karış Havada adlı kitabını büyük bir sevinçle karşıladım. Daha önce hiç okumamıştım Tamaro, umarım beğenirim. Can’dan çıkıp Limonlu Bahçe’ye yeni kitaplarımızla gelip derin bir okuma seansına giriştik. Her Pazar günü böyle geçse keşke, bir ara siz de yaşayın bunu derim.

Eat Me
Yazar: Linda Jaivin
Tasarım: Roberto De Vicq De Cumptich

İle; farkına vardırıyor, düşündürtüyor, ara ara üzüyor, ara ara haklı çıkartıyor… Bazen, bazı cümlelerini sindirmeniz için de zaman istiyor, durup düşünmeniz için bolca noktalama işareti kullanıyor, daha güzel daha insanca anlatıyor. İçli ve bir o kadar da aklı başında bir anlatıcıyı dinler gibi okuyorsunuz kitabı. Sakin sakin, rakı eşliğinde dingin muhabbetler misali…

İnsanların ya çok sevdiği ya da bir türlü sevemediği yazarlardan Oruç Aruoba. Kendi adıma, ona zamanında büyük bir aşk beslediğimi söyleyebilirim. Öyle bildiğimiz aşklardan (o her neyse işte!) değil elbette, düşüncelerine, cümlelerine, noktaları virgülleri kelimeler arasına yerleştirişine aşıktım. Yaş ilerledikçe ve aşklar daha mantıklı ve dingin bir hale geldikçe, Oruç da yerini daha başka yazarlara bıraktı. Arada kitaplığımdaki onca kitabına takılıyor gözüm. Açıp birkaç sayfa karıştırmaya çekiniyorum. O coşkulu zamanlar daha gençkendi, denizi dalgalandırmanın bir alemi yok sanırım. Yine de, en sevdiklerimden bir parça…

“Kabullenme ve güvenme” üzerinde durmuşum (hep çıkıyordu bunlar, birer sorun olarak, ortaya, değil mi?) — sana güvensizlik duymamın —sana güvenmememin— kendime güvensizliğimin sonucu olabileceğini de düşünmüşüm:-
İlişkimizin sağlamlığına tam (gene!…) inansaydım, sana da tam güvenirdim — ‘aldatılmak’ da aklımın ucundan geçmezdi; kendime de, senin ile olan ilişkim içinde, güvensizlik duymazdım. Ama, işte, senin ilişkimizi —bizi— tam olarak, olduğu gibi ve olması gerektiği gibi, kabullenmekte eksik kaldığın sonucuna vardığım durumlarda; o ‘kuşku kurdu’ başuzatınca, bilgi eksikliğim, kıskançlık olup çıkıyordu.
İlişki, sallantılı hâle geliyordu.“

Kimler okusun?

Genç insanlar okusun derim en başta, neyin ne olduğunu ya da aslında nasıl olması gerektiğini daha bir insanca görebilmek için. Herkes en az bir Oruç kitabı okumalı nihayetinde, İle ya da bir başkası…

Kimler okumasın?

Şiirsel metinlerden hoşlanmayanlar diyeceğim ama pek içime sinmeyecek, herkes Oruç okumalı gerçekten…

Radi Os
Yazar: Ronald Johnson
Tasarım: Quemadura

Bazı insanlar da uyuduğunuz yerde kitap barındırmayın derler, bu yüzden mi acaba?

Aslında bu kitaptan sonra narrator’ın benim için ne kadar önemli olduğunu anladım. Şöyle ki; oldukça sevimli ve ilgi çekici bir şekilde başlayan roman, ilerledikçe bir aile dramasına dönüşüyor ne yazık ki. Yine de, sırf Christopher anlatıyor diye okumak istiyor insan. Otistik bir bireyin ve çevresindekilerin yaşadıklarını görüp de şükretmeler, ‘ben olsaydım ne yapardım’ları düşünme kısmını geçiyorum. Her insan ister istemez düşünüyor ne de olsa bunları. Özellikle ‘Anne’ ve ‘Baba’ karakterlerini kıyaslayınca nerede duracağını kestiremiyor insan. Ben herhalde ‘Baba’ karakterine daha yakın dururdum. Neden bahsettiğime dair bir fikriniz olmadığından da susacağım hemen. Siz en iyisi bu kitabı okuyun ve hangi karaktere daha yakın olacağınızı bir düşünün, dürüstçe…

Dilimize de İş Bankası Yayınları tarafından “Süper İyi Günler” olarak çevrilmiş. Tamam… Kitapta bununla ilgili birkaç yer var ancak kitabın tamamını etkileyen ve dolayısıyla da başlığı olabilecek bir şey değilki bu! Daha itici kılamazlardı kitabı sanırım. Siz okuyabiliyorsanız orijinalinden okuyun bence. Neyse!

Kimler okusun?

Dünyaya farklı bir açıdan bakmak isteyenler, çocuk sahibi kimseler, tatile gidicem otobüste okuyacak kitap arıyorum ama ağır olmasın diyenler; minik bir kitap çünkü.

Kimler okumasın?

Diğerleri arasında özellikle first person narrator sevmeyenlerin çok zevk alacağını düşünmüyorum. Tüm olay narrator’da dediğim gibi…